У нас на сайте
Ссылки

 

 

 

Слуцк деловой - портал Капитал-маркет

 

 

 Покупай/Продавай на Capital-Market.by

SlutskGorod - информационный сайт Слуцка

 Услуги по выполнению работ автопогрузчиком Амкодор

 

Продажа, установка, ремонт, замена автомобильных стёкол

 

Краски, эмали, лаки, грунтовки, шпаклёвки для автомобилей

 

Запчасти, расходные материалы и аксессуары для всех популярных марок и моделей автомобилей

  

 

 

Благоустройство захоронений. Гранитные памятники

 

 

 

Военные мемориалы Беларуси

 

 

 

Па старых адрасах (Газета «Слуцкі край», 14.03.2008)

03.05.2013

Дарагі чытач! Умінулы раз мы вандроўнічалі па вуліцы Капыльскай да пачатку вёскі Лучнікі. Зараз я запрашаю вас вярнуцца на Капыльскую і зазірнуць на прылягаючыя да яе вуліцы, пазнаёміцца з іх гісторыяй, адметнасцямі, жыхарамі.

Вуліца Заводская
Канец 40-х гадоў XX стагоддзя – гэта пачатковы перыяд адраджэння з руін і попелу нашага роднага Слуцка. Сталі будавацца прадпрыемствы і ўстановы, больш увагі ўдзялялася і будаўніцтву жылля. Патрэбна была рабочая сіла, рабочыя рукі, і ў канцы 40-х – пачатку 50-х гадоў мінулага стагоддзя горад адчуў прыток жыхароў. Маламагутная пякарня з састарэлым абсталяваннем не магла забяспечыць насельніцтва хлебам, узнікла неабходнасць будаўніцтва новага хлебазавода.

У 1952 годзе на паўночна-заходняй ускраіне горада для гэтай мэты адвялі будаўнічую пляцоўку, выдзелілі грашовыя сродкі ў суме 2,5 мільёна рублёў. Пабудавалі завод хуткімі тэмпамі ў 1953 годзе, а 29 снежня ўжо і першая прадукцыя з"явілася – жытні чорны і белы хлеб. Працавалі дзве печы, выпякалі тут у суткі да 15 тон хлеба. У пачатку 1954 года расшырыўся асартымент: з"явіліся булачкі і кандытарскія вырабы. Да 1975 года дырэктарам хлебазавода працаваў Пётр Дзям"янавіч Кіслюк. Будаўніцтва завода падштурхнула да забудовы новай вуліцы, якая атрымала назву – Заводская. У ліку першых жыхароў былі Лук"янчыкі, Маліноўскія, Шпакоўскія, Галузы і іншыя.

Як успамінае Валянціна Сямёнаўна Галуза, заслужаная настаўніца БССР, старажыл вуліцы, яе муж Ніл Піліпавіч – удзельнік Вялікай Айчыннай вайны – у ліку будаўнікоў узводзіў хлебазавод. А ёй, тады яшчэ маладой настаўніцы, вельмі хацелася пабудаваць дом бліжэй да вёскі Лучнікі, бо выкладала яна матэматыку ў Лучнікоўскай васьмігодцы. У гарвыканкаме да пажаданняў маладой сям"і прыслухаліся і выдзелілі ўчастак на Заводскай. Усю працоўную біяграфію Валянціна Сямёнаўна прысвяціла выхаванню вясковых дзетак, а зараз – на заслужаным адпачынку.

Ішоў час. Для расшырэння асартыменту прадукцыі хлебазавода спатрэбілася замена абсталявання, распрацоўка новых тэхналогій. У 1975 годзе распачата будаўніцтва новых корпусаў хлебазавода, а завяршылася будаўніцтва толькі ў 1983 годзе. Эстафету дырэктараў Аляксандра Фёдаравіча Багдашыца і Мікалая Фёдаравіча Пугачова прыняў Аляксандр Аляксандравіч Казейка, лёс якога вось ужо чвэрць стагоддзя непарыўна звязаны з дзейнасцю прадпрыемства. Зараз за суткі хлебазавод выпускае 12 найменняў хлеба, да 15 найменняў булачных вырабаў і да 40 – кандытарскіх, пастаянна ўдасканальваюцца тэхналогіі і паляпшаецца якасць прадукцыі.

А цяпер зазірнём на вуліцу Млынавую.

Вуліца Млынавая
Выходзіць яна на вуліцу Капыльскую, пачынаецца ж ад вуліцы Леніна – ад уезду на рыначную плошчу. У яе пачатку – аўтастаянка, некалькі жылых дамоў, магазіны «Мэбля» і «Спорттавары», іншыя будынкі. Вуліца Млынавая перарываецца рыначнай плошчай і большая яе частка працягваецца ўжо за рынкам. Гэта стварае некаторыя нязручнасці для тых, хто ўпершыню накіроўваецца на Млынавую ў пошуках адрасатаў.

Але звернемся да гісторыі вуліцы. Першыя дамы на ёй з"явіліся ў канцы 20-х – пачатку 30-х гадоў мінулага стагоддзя. Спачатку яна называлася 1-я Калгасная, бо адначасова з ёй з"явілася вуліца Калгасная, якая ішла паралельна, а перпендыкулярна ёй – 2-я Калгасная з завулкамі.

Забудова гэтых вуліц супала з перыядам масавай калектывізацыі ў Беларусі, у тым ліку і ў Слуцкім раёне. Калгасы арганізоўваліся амаль у кожнай вялікай вёсцы. I слова «калгас» – новае і гучнае – усяляла вялікія надзеі і абяцала перспектывы. У гарадах з"яўляліся сугучныя назвы: у Слуцку тэатр стаў калгасна-саўгасным, рынак – калгасным, так з"явілася і вуліца Калгасная.

Старажыламі 1-й Калгаснай можна назваць Яфіма Георгіевіча Куляша і Марыю Сямёнаўну Дубовік (Дайняк). Яфім Георгіевіч нарадзіўся ў 1911 годзе, Марыя Сямёнаўна – у 1913-м. Нягледзячы на свой паважаны ўзрост, захавалі гэтыя цудоўныя людзі і бадзёрасць духу, і ясную памяць. Я.Г. Кулеш можа бясконца расказваць пра падзеі 1939 года, калі ён стаў салдатам, прымаў удзел у вызваленчым паходзе ў Заходнюю Беларусь і Заходнюю Украіну. Як успамінае былы баец, войскі Чырвонай Арміі рухаліся хутка, здавалася, вось-вось вернецца салдат дадому, да маладой жонкі ў новы прасторны дом на вуліцы Калгаснай. Але пачалася савецка-фінляндская вайна, і часць, у якой служыў Яфім Георгіевіч, была накіравана на новы фронт. Раненне ў нагу надоўга выбіла са строю – лячыўся ў ленінградскім шпіталі. Там і застала яго Вялікая Айчынная вайна. А потым была цяжкая дарога дадому – па ненадзейным лёдзе Ладагі ў акупіраваны ворагам Слуцк…

Іншы раз гістарычныя падзеі робяць падобнымі лёсы людзей. У 1939 годзе недалёка ад дома Куляша дом для сваёй сям"і пабудаваў Фёдар Васільевіч Дайняк. Падчас размовы з яго жонкай Марыяй Сямёнаўнай і дачкой Галінай Фёдараўнай я заўважыла, што прозвішча Дайняк не характэрна для нашых мясцін, пацікавілася, адкуль ён родам. Галіна Фёдараўна адзначыла, што ён – са Случчыны, а вось бабуля яго была стрыечнай сястрой Кастуся Каліноўскага, жыла ў Заходняй Беларусі, а на Случчыне купіла хутар Кучын.

Фёдар Васільевіч Дайняк, як і яго сусед Яфім Георпевіч Кулеш, прымаў удзел у вызваленчым паходзе Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь, савецка-фінляндскай вайне, выходзіў з акружэння ў 1941 годзе, ваяваў і дайшоў да Берліна. Але, на жаль, памёр рана, і дзетак Марыя Сямёнаўна гадавала адна: дзве з трох дочак вучыліся ў вышэйшых навучальных установах.

Шмат трэба было працаваць, – успамінае Марыя Сямёнаўна, – у школе № 10 тэхнічкай была, трымала жыўнасць, даглядала агарод, па вечарах мыла чужую бялізну, па начах – шыла людзям адзенне. Так і жылі…

I няма ў словах вялікай працаўніцы ні нараканняў на лёс, ні крыўды. Мудра глядзіць яна на пражытыя гады.

Успамінаючы даваенную вуліцу, жанчына адзначыла яе асаблівасць – нізкае месца, а таму гразь і вада – у перыяд бездаражы і дажджоў. Побач з Калыльскай знаходзілася бойня жывёлы, а ў 50-я гады ў канцы вуліцы, бліжэй да вагавай млына, размяшчалася льнобаза. У канцы 50-х гадоў XX стагоддзя вуліцу перайменавалі ў Млынавую, бо ад галоўнай вуліцы горада вяла яна да млына.

 

В. ВІДЛОГА


 



Назад
Комментариев: 0

Оставьте комментарий :

Имя (требуется)
E-mail (не публикуется) (требуется)
Защитный код:

 
Посещений: 1711. Последнее 2020-09-20 09:04:00
©Наследие слуцкого края
2012 все права защищены

При использовании материалов сайта ссылка на
«Наследие слуцкого края» и авторов обязательна
Слуцкий район, д. Весея, ул. Центральная, 9А
тел./факс (01795) 2-36-20
boikoauto@tut.by